ნიუ-ორკში, დიდი სახლის ერთ პატარა ოთახში ორი მხატვარი მეგობარი ცხოვრობდა. ერთ სიუ ერქვა, მეორეს – ჯონსი. დებივით ერთად ცხოვრობდნენ და მუშაობდნენ. შეკვეთებს იშვიათად იღებდნენ და ამიტომ ხშირად საჭმლის ფულიც არ ჰქონდათ. ცხოვრება მაინც უყვარდათ, უხაროდათ როცა მათი ნახატები ადამიანებს მოსწონდათ და თავს ყოველთვის ბედნიერად გრძნობდნენ.

ნოემბერი დადგა. გარეთ ძალიან აცივდა და ყოველდღე წვიმდა.

ერთ დღეს ჯონსი ავად გახდა. თავს ძლიერ ცუდად გრძნობდა. დიდი სიცხე ჰქონდა, მაგრამ მაინც სციოდა. პირი უშრებოდა და თავი ძალიან სტკიოდა.

იგი მთელი კვირა ავადმყოფობდა.

ერთ დღეს ექიმმა თქვა: „სიუ მინდა რაღაც გითხრა, მოდი დერეფანში გავიდეთ.“

„სიუ შენი მეგობარი მძიმედაა ავად. წამლები ვერაფრით შველიან, რადგან სიცოცხლე აღარ უნდა. მითხრა, რომ ურჩევნია მოკვდეს. სიცოცხლე მობეზრებული ადამიანებისთვის კი წამლები უსარგბლოა.

სიუს ექიმი არ გაუცილებია. დერეფანში დარჩა და მწარედ ატირდა.

- სიუ, მოდი აქ“ – დაუძახა ჯონსმა.

- ახლავე ჯონსი, უკვე მოვდივარ – უპასუხა სიუმ.

 ოთახში შესული სიუ აღარ ტიროდა, იგი მღეროდა.

- ექიმმა, რა გითხრა, სიუ?“ – ჰკითხა ჯონსმა.\

- მითხრა, რომ რამდენიმე დღეში ყველაფერი გაივლის.

- არა, რამდენიმე დღეში მოვკვდები.

- ამაზე ნუღარ იფიქრებ და კარგად გახდები. ახლა კი ცოტა უნდა შეჭამო. გემრიელ წვნიანს მოგიმზადებ.

სიუმ წვნიანის მომზადება დაიწყო თუ არა, გაიგონა, ომ ჯონსი რაღაცას ითვლიდა.

საწოლთან მისულმა სიუმ დაინახა, ჯონსი ფანჯარას გაჰყურებდა და თვლას განაგრძნობდა.

„თორმეტი, თერთმეტი,,, ათი, ცხრა… რვა და შვიდი“.

სიუმ ფანჯარაში გაიხედა. უნდოდა გაეგო თუ რას ითვლიდა ჯონსი. გარეთ მხოლოდ ეზო და ქვის კედელი ჩანდა, რომელსაც ბებერი სურო სანახევროდ მოდებოდა. ხეს სულ რამდენიმე გაყვითებული ფოთოლი შერჩენოდა.

- ჯონს, რას ითვლი?

- ფოთლებს ვთვლი. გუშინ 19 ფოთოლი ება, დღეს შვიდიღა შერჩენია. ეჰ! კიდევ ერთი მოწყდა. ექვსი დარჩა!

- კი მაგრამ, რატომ ითვლი?

- იმიტომ ვთვლი, რომ როგორც კი უკანასკნელი ფოთოლი მიწაზე დაეცემა, მე მოვკვდები.

- ჯონსი, ძვირფასო, ნუ ლაპარაკობ ასე.

- ასეა, სიუ, ვიცი, როგორც კი უკანასკნელი ფოთოლი ჩამოვარდება, მე მოვკვდები.

სიუს არაფერი უპასუხია. იგი ტიროდა,

დერეფანში გავიდა, იგი ჯერ კიდვ ტიროდა როცა მოხუცი ბერმანი დაინახა.

ბერმანიც მხატვარი იყო. ისიც იმავე სახლში ცხოვრობდა. სამოსც მიეღწია. არ ისე კარგი მხატვარი გახლდათ, თუმცა ყოველთვის ამბობდა, ”ბერმანს ყველანი დასცინიან, მაგრამ ბერმანი მაინც დიდი მხატვარია, ერთი დღესაც იქნება და უმშვენიერეს ნახატს დახატავს – მსოფლიოში საუკეთესოს.”

ბერმანი ხალხს არ უყვარდა, რადგან არც ბერმანს მოსდიოდა ისინი თვალში. ზრდილობითაც არ გამოირჩეოდა და ყველას დასცინოდა. ადამინები მასზე ფიქრობდნენ, რომ იგი ეგოისტია.

– რა გატირებს, გოგონი – დანახვისთანავე შეეკითხა სიუს.

– ეჰ, ჯონსი მძიმედაა ავად, ექიმმა სთქვა, რომ წამლები ვერაფერს უშველის, რადგან სიცოცხელე აღარ უნდა და ბებერი სუროს ფოთლებს ითვლის.

– რატომ აღარ უნდა სიცოცხლე და ფოთლებს რატომ ითვლის?

– ჯონსი ფიქრობს, რომ როგორც კი ხეს უკანასკნელი ფოთოლი მოსწყდება, მაშინვე მოკვდება.

– და რამდენი ფოთოლი შერჩა ხეს, ახლა?

– მხოლოდ ერთი. და ვფიქრობ, ისიც ამაღამ მოწყდება.

– რა სულელია სენი ჯონსი – თქვა ბერმანმა და წავიდა.

გათენდა. ჯონსმა ფანჯარაში გაიხედა, სუროს უკანასკნელი ფოთოლი ჯერ კიდევ შერჩენოდა.

 დაღამდა. სუროზე უკანასკნელი ფოთოლი ისევ ეკიდა.

– ო, სიუ, უკანასკნელი ფოთოლი ისევ ჰკიდია, რა სულელი ვიყავი, მთელი დღე ძლიერი ქარი ჰქროდა და საშინლად წვიმდა, ის კი ისევ ცოცხლობს, . აღარ მოვკვდები და ვიცოცხლებ!”

რამდენიმე დღის შემდეგ ჯონსი ექიმმა მოინახულო. მოუსმინა და უთხრა: ”ჩემო მეგობარო, უკვე კარგად ხართ და უფრო ბედნიერი –ვიდრე ბერმანი”.

– ბერმანი? რა დაემართა? – ერთდროულად იკითხეს გოგოებმა.

– არ იცით? ბერმანი გუშინ ღამით გარდაიცვალა.

– ბერმანი გარდაიცვალა?! კი მაგრამ რატომ?

– რამდენიმე დღის წინათ დილით, მეზობლებმა ეზოში იპოვეს. სულ მთლად სველი იყო და გაყინული. გვერდით კიბე ეგდო, იქვე – ყავისფერი და ყვითელი საღებავი. არავინ იცის რას აკეთებდა იგი ღამით. არავის უკითხავს. ხალხს არ უყვარდა იგი. ბებერი ბერმანი ეგოისტი იყო.

– სიუ სწრაფად წამოხტა და ფანჯარაში გაიხედა. ქვის კედელს დაბერებული სურო ეხვია, რომელსც ერთადერთი ყვითელი ფოთოლი შერჩენოდა. – უკანასკნელი ფოთოლი. სიუმ ფოთოლს დააკვირდა, მაგრამ რაც დაინახა ფოთოლი არ იყო. ნახატი გახლდათ, უმშვენიერესი ნახატი. მსოფლიოში საუკეთეს ნახატი, რომელის დახატვასაც მოხუცი ბერმანი ვერც კი წარმოიდგენდა.

წყარო 

ფაქტია –  თუ იღბლიანობა ხშირად წარმოადგენს კვლევისა და განხილვის საგანს (ეს გასაგებიცაა – ყველას ეხალისება რჩევების დარიგება იმის შესახებ, თუ  როგორ მიაღწიო წარმატებას ), უიღბლობას გაცილებით ნაკლები ყურადღება ეთმობა და,  როგორც წესი, ბრალდება გარემოებას ან ბედს, ანუ იმ ობიექტურ ფაქტორებს, რომელსაც ვერ შეებრძოლები.

ხანდახან ადამიანი ერთგვარი გამბედაობითა და თავმოწონებითაც კი აღიარებს ხოლმე, რომ ის უიღბლოა, “looser“–ია, მაგრამ არასოდეს იტყვის, რომ ყველაფერში თვითონაა დამნაშავე ( როგორ აღიაროს თვითშემმეცნებელმა და თვითშემფასებელმა გონებამ თავი სუსტად? ის ხომ თვითონ არის საკუთარი თავის საზომი და მისით შეიმეცნებს სამყაროს).

1) წარუმატებელი ადამიანების  პირველი, ყველაზე საინტერესო და „შხამიანი“ სახეობა  –  ეს არის ადამიანი, რომლის ინტელექტიც (ასევე, გაგებისა და ანალიზის უნარი) უფრო მაღალია, ვიდრე მისი რეალურად გამოყენების შესაძლებლობა, ბევრად მაღალი, ვიდრე ამავე ადამიანის შემოქმედებითი შესაძლებლობები.
როგორც ერთი ოდესღაც არც თუ ისე ცუდი პოეტი, დღეს კი არყისა და ბილიარდის მოყვარული, იტყოდა: „მას ისე არ გამოსდის, როგორც უნდა და ისე არ უნდა, როგორც გამოსდის“.

ასეთი ადამიანი დროთა განმავლობაში ხდება კრიტიკული და შურიანი. ის ბევრ სფეროშია გათვითცნობიერებული, მაგრამ შინაგანად ღრღნის ფაქტი, რომ ღირებულს ვერაფერს ქმნის. მას რაიმეს სერიოზულად გაკეთების  სურვილი უქრება, რადგან იცის, რომ სხვებზე უკეთესად მაინც არ გამოუვა, ცუდად გაკეთება კი ეთაკილება.  ასეთ ადამიანს ეზიზღება ყველა ის, ვინც ძალას არ ზოგავს მიზნის მისაღწევად, რაც თავისთავად , ამ ჩვენი უიღბლოსთვის, არასაკადრისია. მისი მოწოდებაა – იყოს სამზარეულოს, ან სალონის მოლაყბე: აი, აქ კი ბრწყინავს, ამსხვრევს ავტორიტეტებს, აზანზარებს სამყაროს და საჩვენებელი, „გამნიღბავი“ თითით მიანიშნებს კლასიკოსების ლაფსუსებსა და მზის ლაქებზე.

მართლაც, რომ „ვაი, ჭკუისაგან!“ – რომ ყოფილიყო სულელი და გონებაშეზღუდული, დაკმაყოფილდებოდა ბევრად უფრო ნაკლებით: იმუშავებდა, მწვერვალისკენ წავიდოდა, სიამოვნებას მიიღებდა მიღწეული პატარ–პატარა გამარჯვებებისაგან. ასე კი: „მეფე ვერ ვიქნები, ჰერცოგობა – არ მეკადრება –  მე უიღბლო ვარ!… დავლიოთ ბატონებო!“.

ზოგჯერ, უბრალო კაცთმოყვარეობის გამო მოგინდება, ასეთ ადამიანებს  მოაკლო ინტელექტი, რომ ნაკლებად იფიქრონ ამ ქვეყნის უბადრუკობაზე და რამის კეთება მაინც დაიწყონ. ასეთი უიღბლოების ავადმყოფური, საცოდავ–აგრესიული სახის გამომეტყველება აუტანელია, როგორც გადამდები ავადმყოფობით დაავადებული ძაღლის თვალები – ერთდროულად გინდება მათი გამოკვებაც და მათგან განზე გასვლაც.

2) მეორე სახეობა –  ეს არის უიღბლოების ყველაზე საინტერესო და  ტრაგიკული ტიპი და მასში შედიან ადამიანები, რომელთაც ბუნებისგან ყველაფერი ებოძათ: არიან ლამაზები, ჭკვიანები, მომხიბვლელები, ნიჭიერები. ყველაფერი იოლად ეძლევათ და ამიტომ განსაკუთრებულად არც არაფერი სურთ!!! მათ ბავშვობიდან უწინასწარმეტყველებენ წარმატებულ კარიერას სხვადასხვა სფეროში, ისინი იოლად ასრულებენ წამოწყებულ საქმეს და მიიწევენ ზემოთ; გზაზე არ ხვდებათ რთული წინააღმდეგობები და სწორედ ამიტომ, მიაღწევენ რა ზრდასრულ ასაკს (არა 50 წელს, არამედ სრულწლოვანებას), აღმოჩნდება, რომ არ აქვთ ისეთი მნიშვნელოვანი თვისება, როგორიცაა უნარი, დაიხარჯო ბოლომდე შენს საქმეში, მიიღო სიამოვნება მძიმე და ზოგჯერ მონოტონური შრომისგანაც კი. თავიანთი ნიჭიერების „წყალობით“ ასეთმა ადამიანებმა არ იციან, რას ნიშნავს  დაძაბული მუდმივი მუშაობა და როდესაც ცხოვრებაში ნამდვილად რთულ წინააღმდეგობებს წააწყდებიან, შინაგანად ტყდებიან, ან იოლად იხევენ უკან შემდეგი მოტივით: „რატომ დავიდგა წელებზე ფეხი, როდესაც შეიძლება სხვა საქმის იოლად და წარმატებულად კეთება?!“

როდესაც ადამიანს არ აქვს მნიშვნელოვანი მოტივი  ძალების მობილიზებისთვის, არ  აქვს მიზანი, ის შინაგანად ინგრევა და სავალალო შედეგამდე მიდის – გადის ოცი წელი და დგება პიროვნების კრიზისი…კომპანიის საყვარელი თანამშრომელი, თაყვანისმცემლების კერპი – სულ იოლად ლოთდება  და ნელ–ნელა ქვემოთ ეშვებია: „ყველამ  რაღაცას მიაღწია, მე კი, ასეთი ჭკვიანი და ნიჭიერი, რას წარმოვადგენ ახლა?… ვინ ვარ?….ჰეი, თაყვანისმცემლებო, ვის გაქვთ დასალევი?!“

ეს არის ზღაპარი მწევარზე, რომელიც ფეხზე მიბმულ ბირთვს დაათრევს, რომ ძალიან სწრაფად არ ირბინოს. ის ისე სწრაფად დარბის, რომ შეუძლია, დაიძინოს, სანამ სხვები გარბიან და როცა დანარჩენები მიზანს მიუახლოვდებიან, მაშინ იხსნის ბირთვს და გარბის რაც ძალა და ღონე აქვს, მაგრამ აღმოჩნდება, რომ სხვებმა უკვე მიასწრეს და ჯილდოც აღებულია.

ბრძენმა და მომთმენმა  ხალხმა იაპონელებმა ტყუილად არ  აღიარეს  მიზნის მიღწევის სიმბოლოებად ლოკოკინა და კუ: „ნელ–ნელა იცოცე, ლოკოკინავ, ფუძიამას ფერდობზე… მაღლა, მწვერვალისაკენ! “
3) უიღბლოების ყველაზე ღირსეული ნაირსახეობა – რომანტიკოსები. ისინი ხშირად არარეალურ, საფუძველსმოკლებულ საგნებზე ოცნებობენ. თვალები უციმციმებთ, მათი სული „მღერის“ და, სამწუხაროდ, სწორედ ამიტომ ასეთი ადამიანები ხშირად იქცევიან  ნაძირლების სასურველი და იოლ ნადავლად. ისინი ცუდად ერკვევიან ცხოვრებაში, რადგან, როგორც წესი, სხვა ადამიანებზე მსჯელობენ საკუთარი თავიდან გამომდინარე. ისინი მუდამ სხვების გაბედნიერებაზე, რაიმე დიდებულის შექმნაზე ფიქრობენ, მაგრამ, როგორც წესი, მათი კეთილშობილებით ხშირად ცუდად სარგებლობენ. დიახ, ესენი არიან კეთილშობილი უიღბლოები.
რაც უფრო დიდ გეგმებს დაისახავს ადამიანი, მით მეტია შანსი, რომ წარუმატებლობა განიცადოს: დაბრკოლება ბევრია, მიზანი – რთული და ძნელად მისაღწევი, რაც უფრო ღრმად შედიხარ ტყეში, მით მეტი წინააღმდეგობა გხვდება; ბევრი შრომაა საჭირო, რისკიც მეტია და კონკურენციაც.

4) არსებობენ ნევროტული უიღბლოებიც – მათ ისეთი მძაფრი სურვილები აქვთ, ისინი ისე ცდილობენ, ფორიაქობენ, რომ სიჩქარეში მცდარ ნაბიჯებს დგამენ და საქმეს აფუჭებენ. მათ ისე სურთ მიზნის მიღწევა, ისე განიცდიან, რომ ვეღარ ხვდებიან, რეალურად რა და როგორ უნდა გააკეთონ.

მიუხედავად იმისა, რომ ამ ტიპის ადამიანები, როგორც წესი, საკმაოდ ჭკვიანები არიან, გადაჭარბებული მონდომების გამო უსაზღვროდ ნერვიულობენ, ერთგვარი აფექტის მდგომარეობაში ვარდებიან და სულელებს ემსგავსებიან.

ასეთ უიღბლოებს შორის გვხვდებიან „უვნებელი ხეპრეები“, რომლებიც სიცილს იწვევენ და ხშირად ბელეტრისტების საყვარელ პერსონაჟებად გვევლინებიან. ისინი ვერ განიხილავენ პრობლემას კომპლექსურად, ვერ ხედავენ მიზეზშედეგობრივ კავშირს საწყის ქმედებებსა და საბოლოო შედეგებს შორის.

5) უიღბლოთა ყველაზე „სავალალო სახეობა“ – ადამიანი, რომელიც „ყველაფერს სწორად აკეთებს“, მაგრამ ცუდი და გაუთვალისწინებელი მოვლენები ამსხვრევენ მის გეგმებს. ასეთი უიღბლოები ემსგავსებიან აზარტულ მოთამაშეს, რომელიც არა მარტო საკუთარ, არამედ ნათესავებისა და ახლობლების ქონებასაც ანიავებენ: ისინი ხომ წესების დაცვით თამაშობენ. უიღბლობა კი რისკის არსებობის ვერშეფასებაა. მათ აკლიათ ინტუიცია, როგორც თვისება, უნარი,  შეაფასო, გაითვალისწინო ფაქტების ერთობლიობა და შეძლო რთული სიტუაციის მართვა. და საერთოდ, ეს არის არასწორი თვითშეფასების შედეგი.

უიღბლო ადამიანი ერთი–ორი წარუმატებლობის შემდეგ ყველას მწუხარებით უყვება საკუთარი უიღბლობის შესახებ. წარუმატებლობა ხომ ყველაფერს ხსნის: “ მე კი ლომივით ვიბრძოდი, მაგრამ ღმერთების წინააღმდეგ ვერ წახვალ“ – ვერაფერს იტყვი, სასიამოვნო და იოლი პოზიციაა.

6) უიღბლოების  ყველაზე ტრაგიკული სახეობა. ადამიანის ამ ტიპის უიღბლოდ  ჩამოყალიბება  გარდატეხის ასაკში ხდება – როდესაც მოზარდს ყველაფერი ეძლევა,  ყველაფერი აქვს დადებითი ემოციების მისაღებად, არ აწყდება გარემოს წინააღმდეგობას და სწორედ აქ ჩნდება საინტერესო ფსიქოლოგიური მომენტი – სურვილი ყველა ტიპის  შეგრძნებების (როგორც დადებითის, ისე უარყოფითის) მიღებისა. ამ დროს მოზარდის ჯერ კიდევ ბავშვური ტვინი იწყებს ძებნას, თუ რას მიეკედლოს, სად არის „ცუდი და განსხვავებული“, რა არის ტრაგიკული? (გაიხსენეთ პატარა ბუდა.)
ამგვარად, ცნობიერშიც და არაცნობიერშიც იჭრება უარყოფითის ფაქტორი: ხშირად ეს არის ფიქრი ტრაგიკულ სიკვდილზე, სიძნელეებსა და სავალალო ბედზე, რასაც რეალურად არავითარი საფუძველი არ აქვს. ასეთი ადამიანი მომავალი წარუმატებლობების შესახებ მტანჯველი აზრებისგან თავს იცავს იმით, რომ წინასწარ ეგუება, ფსიქოლოგიურად ამზადებს თავს ამისთვის. ეს არის ადამიანი,  რომელსაც  სუსტი, არამყარი ფსიქიკა და ცვალებადი ხასიათი აქვთ.

ასეთ უიღბლობას შეგვიძლია, დავარქვათ იღბლიანობის შიში: ადამიანი ხვდება წარმატების  შენარჩუნების სირთულეს და ირჩევს მითს უიღბლო მომავლის შესახებ.

თუ თქვენ წინასწარ განეწყობით წარუმატებლობისთვის, მაშინ დარწმუნებული იყავით, რომ ვერასოდეს მიაღწევთ წარმატებას.
საჭიროა, გვახსოვდეს, რომ უნარი „ბედი დაიჭირო კუდით“, ეს არის უნარი, ფეხზე წამოდგე ზუსტად იმდენჯერ, რამდენჯერაც დაეცემი.

www.humancapital.ge

წვიმაში იყო, წვიმაში ყოფნა უყვარდა. მზე იყო, მზეზე ყოფნა უყვარდა.

ჩრდილიც უყვარდა…

მთვარიანი ღამეც უყვარდა და უმთვარო ღამეც უყვარდა.

ვარსკვლავებიც უყვარდა…

საქმე ჰქონდა, საქმეში ყოფნა უყვარდა. უქმად იყო, უქმად ყოფნა უყვარდა.

მთაც უყვარდა და ბარიც უყვარდა.

ტყეც უყვარდა…

ახოც უყვარდა…

კლდეებიც უყვარდა და ნისლებიც უყვარდა.

ქარიც უყვარდა და ქარიშხალიც უყვარდა.

ნიავიც უყვარდა.ფოთლების შრიალიც უყვარდა.

მდინარეც უყვარდა და ჭალაც უყვარდა.

ზღვაც უყვარდა და წყაროც უყვარდა,

ხავსიანი ლოდებიც უყვარდა.

იაც უყვარდა…

ვარდიც უყვარდა…

ენძელაც უყვარდა…

გვირილაც უყვარდა…

შაშვი უყვარდა და მერცხალიც უყვარდა.

თავისუფალი იყო და თავისუფლება უყვარდა.

ტყვეობაში იყო, ტყვეობაც შეიყვარა.

ჩანჩქერიც შეიყვარა…

ცისარტყელაც უყვარდა…

აქ იყო და სიცოცხლე უყვარდა

იქ წავიდა და სიკვდილიც შეიტკბო.

… საფლავის ქვაზე ეწერა: კაცი იყო, სიცოცხლე უყვარდა.

                                             ერლომ ახვლედიანი

ადამიანის ფსიქიკის ტესტირების ცოდნა, ძალიან სასარგებლო რამაა ცხოვრებაში. ნებისმიერ კომპანიაში ჩაატარეთ ტესტი, რისთვისაც მხოლოდ კალამი და ფურცელი დაგჭირდებათ და ჩათვალეთ, რომ იმ წუთიდან ყველაზე საინტერესო ადამიანი გახდებით და მთელი ყურადღება თქვენსკენ იქნება მომართული. ხშირად რჩევისთვისაც მოგმართავენ, მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, რომ ადამიანის ფსიქიკა სახუმარო საქმე არაა და სიფრთხილით მოეკიდეთ ამ საქმეს. ფსიქოლოგიური პორტრეტის შედგენის შემდეგ, ილაპარაკეთ იმაზე, თუ რას ხედავთ, ოღონდ ეცადეთ უსიამოვნო ფაქტებს თავი აარიდოთ, უბრალოდ სიფრთხილე გამოიჩინეთ, “სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო” ხომ იცით

გირჩევთ პრაქტიკა თქვენსავე თავზე და ახლობლებზე გაიაროთ. აიღეთ ფურცელი და კალამი, უპასუხეთ 6 კითხვას, ხოლო შემდეგ გადახედეთ პასუხებს:

1. აირჩიეთ ნებისმიერი ციფრი 1-დან 9-მდე

2. ჩამოთვალეთ 5 ფერი. დაიწყეთ საყვარელი ფერით

3. ჩამოთვალეთ 5 ფილმი

4. ჩამოთვალეთ 5 მომღერალი/ ჯგუფი/ მუსიკოსი

5. დახაზეთ რამდენიმე უბრალო გეომეტრიული ფიგურა (5 მაინც)

6. დახაზეთ რთული გეომეტრიული ფიგურა, რომელშიც ჩახაზული იქნება რამდენიმე უბრალო გეომეტრიული ფიგურა

ახლა კი გავშიფროთ:

რიცხვები:

1 – ყველგან პირველობას ცდილობს

3,7 – მისტიციზმისკენ აქვს მიდრეკილება

5 – “ხუთოსანია” – ყოველთვის ქებას ითხოვს

9 – პესიმისტია

ფერები:

წითელი – სექსი, ვნება

ყავისფერი – გადამწვარი ვნებები

ვარდისფერი – სექსი, შიშველი სხეულის ფერი

შავი – მელანქოლია, ფანტაზიის შეუზღუდავი უნარი

ნაცრისფერი – მოწყენილობის ფერი

თეთრი – ჩიხი, გამოუვალი მდგომარეობის ფერი

მწვანე – სიხარულის ფერი, ენთუზიაზმი, სასარგებლო ფერი

ყვითელი – მონატრების ფერი

ლურჯი – მეოცნებე

ცისფერი – “ლაითი” მონატრების ფერი

იასამნისფერი – სექსზე მეოცნებე

კინოფილმები:

ამ ფილმების გმირები, არიან მისი იდეალები, მას უნდა მიბაძოს. თქვენ მიხვდებით თუ ვინ უნდა რომ იყოს თავის წარმოსახვაში. დაელაპარაკეთ ამ ფილმებზე, დამიჯერეთ, ძალიან ბევრ ინფორმაციას შეაგროვებთ.

მუსიკოსები:

დააკვირდით რიტმს, ეს ტემპერამენტის მაჩვენებელია. საყვარელი მუსიკით მიხვდებით თუ როგორ გარემოში გაიზარდა და როგორი გემოვნება აქვს.

გეომეტრიული ფიგურები:

უბრალო ფიგურები – სამკუთხედი, ოთხკუთხედი, კვადრატი, წრე. თუ არ დახაზა უბრალო ფიგურა და დახატა მაგ. სპირალი, ე.ი. მას კომპლექსები აწუხებს.

სამკუთხედი – ასოცირდება პატივმოყვარეობასთან

კვადრატი – თავისუფლება

წრე – რაღაც სასიამოვნო, მრგვალი. ასოცირდება ფიზიკურ სიამოვნებასთან.

დააკვირდით თუ როგორი თანმიმდევრობით არის დახაზული ეს ფიგურები. მაგ: თუ პირველი ან მეოთხე სამკუთხედია, ე.ი  თავის თავი უყვარს და თუ ბევრი წრეებია, ე.ი. სექსუალური მანიაკია

რთული გეომეტრიული ფიგურა დაგეხმარებათ უფრო კარგად გამოიკვლიოთ ადამიანის ფსიქიკა. დააკვირდით რომელი ფიგურები დომინირებს.

გისურვებთ წარმატებას

just ფოტო

24 ივლისს ჩემი დაბადების დღე იყო და გადავწყვიტე ეს დღე განსხვავებულ გარემოში გამეტარებინა. არ მინდოდა ქეიფი და ღრეობა, უბრალოდ მინდოდა რაღაც შემეცვალა, რაღაც ახალი გამეკეთებინა. მოკლედ, 24 ივლისს წავედი რაჭაში ისევ და ისევ ტურით და ისევ ძალიან მაგარ ადამიანებთან ერთად. მოვინახულე უამრავი ადგილი, გავიგე უამრავი საინტერესო ისტორია, საღამოს კი, როცა სუფრას შემოვუსხედით, ჩემმა ახლობელმა გამყიდა და გამოაცხადა რომ იუბილარი ვიყავი. არ ვიცი როგორ ავხსნა ჩემი მაშინდელი მდგომარეობა, გაოგნებული ვუსმენდი ადამიანებს, რომლებსაც ჯერ არც კი ვიცნობდი. ერთმანეთს მხოლოდ იმ დღეს შევხვდით, მაგრამ როგორც აღმოჩნდა უკვე საკმაოდ კარგად ვიცნობდით ერთი მეორეს. არ შემიძლია გავიმეორო ყოველი მათი სიტყვა, რაც მათ ჩემთვის გაიმეტეს, არ შემიძლია გადმოგცეთ მაშინდელი განცდები, მაგრამ ერთი კი ზუსტად ვიცი. მათ იმ ერთ დღეში  გამიცნეს, შემიყვარეს და დამინახეს ისეთი, როგორიც ვარ.. ვერ წარმოიდგენთ რა გრძნობაა, როცა უცხო ადამიანი საუბრობს შენზე და ამ დროს არაფერში ცდება. ის გხედავს, ის გიცნობს.. მოკლედ, ძალიან მაგარი დღე იყო ჩემთვის, შეიძლება ითქვას რომ დაუვიწყარიც და თამამად შემიძია განვაცხადო რომ მე ეს შევძელი, შევძელი განსხვავებული დაბადების დღე მეჩუქებინა ჩემი თავისთვის. ყველაზე სამწუხარო ფაქტი კი ის იყო, რომ იმ დღეს არავის გავხსენებივარ, 1-2 ძალიან ახლობელ ადამიანს გავახსენდი და დამთავრდა. არ ვწუწუნებ და არც მწყენია, იმიტომ რომ მე იმ დღეს სითბოს და სიყვარულის ნაკლებობა არ განმიცდია )) კარგით ხო.. მეწყინა, სადღაც შიგნით, ოღონდ ცოტათი )

გავაგრძელოთ თხრობა აგვისტოს შუა რიცხვებში, ანუ ზუსტად რომ ვთქვა 10 აგვისტოდან 21 აგვისტომდე ვბრძანდებოდი ქობულეთში, სადაც მთელი 10 დღე საწოლში გავატარე ჯერ იყო და ისე დავიწვი, რომ სიცხეები არ მივარდებოდა და მერე რაღაც  ინფექციაც შემეყარა.. მოკლედ, ძალიან მაგარი დრო მაქვს გატარებული და ვიცი რომ შურით სკდებით : ))))) არა, იყო კარგი მომენტებიც, ვიფლირტავე, გავერთე, ბოლოს და ბოლოს თბილისიდან გავედი და ასე თუ ისე, მაინც კარგად მახსენდება იქ გატარებული დღეები, მაგრამ ამ ყველაფერ უბედურებას ის დაემატა, რომ იქიდან რომ მოვდიოდი, გზაში კიდევ ერთხელ გავცივდი და ყურის ანთებით დღემდე ვიტანჯები

ამ ყველაფერს დაემატა ისიც, რომ ცოტა გულნატკენი ვარ, ცოტა დეპრესიაშიც ვარ და ჯერ ვერ ვუსწორებ რეალობას თვალს, მაგრამ ცხოვრება გრძელდება და მეც ფარ-ხმალს არ ვყრი.. ვიცი რომ ყველაფერი შეიცვლება და თუ არ შეიცვლება შევცვლი. ასე, რომ დროებით. თქვენი მონა-მორჩილი მელოჰოლიკა

პოსტის დაწერა მინდა, მაგრამ თავი ვერ მოვაბი, ალბათ იმიტომ, რომ საწერი ბევრი დამიგროვდა

დავიწყებ იმით, რომ 16 ივლისს სიყვარულის დღე ყოფილა და მე წარმოდგენაც არ მქონდა. თურმე, 16 მკათათვე (ანუ ივლისი) , პატრიარქის ილია მეორის სახელს უკავშირდება. 1980 წელს მან სამება მოილოცა და მრევლს მიმართა, ეს დღე სულიერი სიყვარულის დღედ დაწესებულიყო.

როცა ტრანსპორტში ჩავსხედით და გიდმა მოგვილოცა, მე წარმოდგენაც არ მქონდა რა ხდებოდა, უბრალოდ გერგეთის სამების სანახავად მივდიოდი და მინდოდა ეს დღე კარგ ადამიანებთან გამეტარებინა. მოკლედ, მივდიოდით და ჩვენს წინ წარმოუდგენელი სილამაზე იშლებოდა. ადრე გავლით ვიყავი ნამყოფი ამ ადგილებში, მაგრამ ეს იმდენად დიდი ხნის წინ იყო, თურმე დამვიწყებია რამხელა სილამაზის პატრონია საქართველო. სულ მაღლა და მაღლა ავდიოდით.. გუდაურისკენ ისეთი სილამაზე და ისეთი ჰაერი იყო , თავბრუ დამეხვა (ოღონდ არ ვამეტებ ) )

სულ რამდენიმე საათში მივაღწიეთ ყაზბეგამდე და დავიწყეთ ფეხით სვლა. ყველაზე სასაცილო კი ის არის, რომ არ ვიცოდი ეს ზღვა ხალხი რატომ მიდიოდა ეკლესიისკენ, მე მრავალრიცხოვან ექსკურსიებს მივაწერე ეს ამბავი და  გავუდექი გზას გერგეთის სამებისკენ

დიახ, სწორედ იქ მივდივართ, სადღაც შორს ეკლესია რომ მოჩანს. ბოლომდე არ მეგონა, რომ იქამდე ავაღწევდი. თურმე სამი გზა ადის: რთული და მოკლე, საშუალო სირთულის -  მაგრამ ცოტა უფრო გრძელი და იოლი -  მაგრამ ყველაზე გრძელი. ჩვენ რა თქმა უნდა ყველაზე რთული გზით დავიწყეთ მოძრაობა და ჯერ ნახევარი გზა არ მქონდა გავლილი, რომ ვიხვეწებოდი დამტოვეთ და წადით – მეთქი : )) რომ არა ჩვენი ექსკურსიამძღოლი ნინო, ალბათ ვერც ავიდოდი.

გზად უამრავი ადამიანი შემხვდა, რომელიც ლოცვით მოყუვებოდა გზას და რაც მთავარია ფეხშიშველი. ჩემთვის უბრალოდ წარმოუდგენელია, როგორ შეიძლება იმ გზაზე ფეხშიშველი სიარული, მაგრამ მათ სწამდათ.. ისინი ლოცვით მოდიოდნენ.. და რაღაც მომენტში შემრცხვა, რომ მე ისე არ მწამდა -  როგორც მათ, მე მთელი გზა ვწუწუნებდი საშინელი გზის გამო – ისინი კი სიამოვნებით მოდიოდნენ მომღიმარი სახეებით..

დანიშნულების პუნქტამდე სულ ცოტა მანძილიღა რჩებოდა, როცა პატრიარქმა გამოიარა. ისიც იქ მიდიოდა სადაც ჩვენ..

რაც უფრო მაღლა ავდიოდი, მით უფრო ლამაზი ხედები იშლებოდა, თუმცა რატომღაც ბევრი სურათი არ გადამიღია

რამდენიმე საათის შემდეგ, როგორც იქნა ავაღწიე გერგეთის სამებამდე, რომელიც ზღვის დონიდან 2200 მეტრზე მდებარეობს და დაახლოებით XIV საუკუნეშია აგებული. ულამაზესი ადგილია, უბრალოდ თვალებს არ ვუჯერებდი ამ სილამაზეს რომ ვუყურებდი. ესეც რამდენიმე ფოტო

უამრავი ხალხი იყო, ზღვა..

იქიდან ულამაზესი ხედები იშლებოდა:

ამის მერე როგორ უნდა ვთქვა, რომ ღრუბლებში არ მისეირნია : )))

მოვილოცეთ, ფოტოები გადავიღეთ, სულიერად და ფიზიკურად დავისვენეთ და დავიწყეთ დაშვება, ოღონდ ახლა უკვე საშუალო სირთულის გზით და სადღაც 15 წუთში ჩავედით.  ხომ შეიძლებოდა იგივე გზით ასვლა არა? ))

სადღაც 4 საათისკენ გამოვუდექით უკან მომავალ გზას. იქაც რამდენიმე ფოტოს გადაღება მოვახერხე. ეს ფოტოები ძალიან მომწონს :წუბ:

სადღაც შორს ყაზბეგის მთამაც დაგვანახა თავი

ემოციებით დატვირთულებმა ანანურშიც შევიარეთ. ბევრი საინტერესო ამბავი გავიგე მის შესახებ და სიამოვნებითაც დავათვალიერე ყველა მისი კუთხე-კუნჭული.

შესვლისთანავე გვხვდება ასეთი სურათიეს ეკლესია თუ არ ვცდები მე-17 საუკუნეშია აგებული

შიგნით ასევე გვხვდება მეორე ეკლესია, რომელიც მე-15 საუკუნითაა დათარიღებული

და ბოლოს.. ჟინვალის წყალსაცავი, რომელიც მართლაც ულამაზესია

ეს დღე მართლაც სიურპრიზებით სავსე და საკმაოდ საინტერესოც იყო. იმდენად დიდი სულიერი საზრდო მივიღე, რომ საერთოდ გადამავიწყა დაღლილობა და დიდი სიამოვნებით წავიდოდი კიდევ ერთხელ. ვიცი რომ ყაზბეგი უფრო დიდი სილამაზის პატრონია და სიამოვნებით დავათვალიერებდი ყველა მის სილამაზეს.

ფოტოებისთვის ბოდიშს გიხდით, თითქმის ყველა ფოტო გადაღებულია მობილური ტელეფონით და ცოტა ხარისხში მოიკოჭლებს.

გმადლობთ ყურადღებისთვის!

]]> http://meloholica.wordpress.com/2010/08/05/summer-2010-%e1%83%97%e1%83%91%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%98-%e1%83%a7%e1%83%90%e1%83%96%e1%83%91%e1%83%94%e1%83%92%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%a3%e1%83%a0/feed/ 1 meloholica 16072010597 გერგეთი გერგეთი ყაზბეგი გერგეთის სამება გერგეთი გერგეთი 16072010639 16072010638 16072010673 IMG_0788 ყაზბეგი 16072010692 IMG_0867 16072010693 ანანური ანანური 16072010703 ჟინვალი http://meloholica.wordpress.com/2010/08/02/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%aa%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%9d-%e1%83%91%e1%83%a0%e1%83%ab%e1%83%9c%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a3%e1%83%91/ http://meloholica.wordpress.com/2010/08/02/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%aa%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%9d-%e1%83%91%e1%83%a0%e1%83%ab%e1%83%9c%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a3%e1%83%91/#comments Mon, 02 Aug 2010 14:04:09 +0000 meloholica http://meloholica.wordpress.com/?p=1293 ]]>

ინტერნეტში მორიგი სერფინგის დროს გადავაწყდი რამდენიმე ფრაზას, რომელიც მომეწონა და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ

1. თუ ცაში ვარსკვლავი ვერ გახდები, სახლში ნათურა მაინც იყავი..

2. ღმერთო დამეხმარე რომ გავხდე ათეისტი..

3. დავინახე თუ არა – მივხვდი, რომ “დევიღუპე”.. 

4. სჯობს სწრაფად დაიწვა ვიდრე ნელნელა ჩაქრე..

5. ლოდინმა დაგღალა? წარმოიდგინე, რამდენად აუტანელი იქნებოდა, არაფერს რომ არ ელოდე

6. არასოდეს გაეკიდო კაცს და ტრანსპორტს, რადგან შემდეგი აუცილებლად მოვა..

7. მინდა ცხოვრებას ბნელ თვალებში თითი ვატაკო..

8. მანამდე მაინც დავრჩეთ ადამიანებად, ვიდრე მეცნიერებას არ აღმოუჩენია რომ ვიღაც სხვანი ვართ

9. არც რა ტყვიით, არც რა შხამით, დუმილითაც შეგიძლია გამთელო.

10. და მე გავდივარ შენი მომსახურების ზონიდან..

11. უნდა იცხოვრო არა მასთან ვისთანაც შეგიძლია, არამედ იმასთან ვის გარეშეც არ შეგიძლია.. (ეს იდეა მომეწონა )

12. მხოლოდ სუსტები იძიებენ შურს, ძლიერებს შეუძლიათ პატიება..

13. ყველაზე დამცინავი პასუხი, დამცინავი ღიმილია

14. ცხოვრება მოსაწყენი მონაკვეთია ძილსა და ძილს შორის

15. წყაროდან ჭიქას ნუ წამოიღებ! (სამოსელი პიველი)

16. ადამიანი ფრესკა არ არის, რომ პირდაპირ მიაჩერდე. ადამიანი ქანდაკებაა, გარს უნდა შემოუარო და იმ მხრიდან შეხედო,საიდანაც უკეთესად იმზირება

17.წუთისოფელს ერთი წამით თავი თუ დაუხარე, ისე გაგთელავს, როგორც დიდოელი ლეკი ნაბადსა… (ოთარაანთ ქვრივი)

უაილდის დორიან გრეის პორტრეტიდან:

“ცხოვრება თავისთავად წარმავალი წამიერებაა”

“იქცე ცხოვრების მაყურებლად-ნიშნავს თავიდან აიშორო ამქვეყნიური ტანჯვა”

“წარული შეიძლება ამოშალო მეხსიერებიდან სინანულით, უარყოფით და დავიწყებით, მაგრამ მომავალი ხომ გარდაუვალია”.

“ის ადამიანი კი, ვინც მხოლოდ სხვებთან შეთანხმებით არსებობს, საკუთარ თავთან მუდმივ უთანხმოებაშია”